zondag 31 juli 2016

Een brief aan de Nicole van 2026 - 10 jaar later


Lieve Nicole,

Normaal gesproken vind je dit soort artikelen al snel te zoetsappig, maar gezien de situatie waar jij je nu in bevindt is het misschien goed te doen. Schrijven is immers een vorm van je gevoelens uitten. Het is net alsof ik jaren tegen een grote muur probeer te klimmen en constant naar beneden val. Maar het is goed zo. Nu staat alles even stil en heb ik tijd om na te denken. Dit is waar ik hoop te zijn over 10 jaar en wat mij op dit moment bezighoudt.

Nicole, wanneer je dit leest ben je hoogstwaarschijnlijk, als alles gaat zoals het hoort te gaan, 31 jaar. Nog steeds jong, maar toch klinkt het een stuk volwassener dan 21. Op dit moment bevind je je in een situatie waarvan je niet had gedacht daar in te raken. Toch is het zo en ik vind het moeilijk om mijn gevoelens te omschrijven. Ik ben een binnenvetter en probeer nu goed onder ogen te komen waar mijn problemen liggen. Een gedeelte zal hoe dan ook bij je verleden liggen. Dat stuk is lastig te accepteren, omdat je weet dat je er niks aan kan veranderen, maar het toch met je mee zult blijven dragen. Gelukkig staat tijd aan mijn zijde, want tijd heelt alle wonden en het gaat beter. Tijd brengt rust en acceptatie. Je zou gaan werken in een praktijk als doktersassistent, maar hebt het af moeten blazen. Het was allemaal te veel. En de verplichte rust die je nu neemt voelt fijn, maar je hebt ook een schuldgevoel.

Nicole, op dit moment ben je erg veel bezig met het ontdekken van je talenten. Je bent een introvert persoon en dat is in een maatschappij gericht op extraversie niet altijd makkelijk. Op dit moment vraag je jezelf af waar je dan in godsnaam wel goed in bent. Grote groepen mensen vind je vreselijk, verplichte small talk en constant je woordje klaar hebben.. het zit er gewoon niet in. Weet je nog, vroeger? Dat de juffen tegen mama zeiden dat zo'n zomerkamp wel heel goed voor je zou zijn. Daar ging je hoor, mee met de gym club op een zomerkamp. Ik weet het nog goed, 2003 was het en bloedheet. De hele week heb je gehuild en geschreeuwd om mama. Je wilde zó graag naar huis. Tot op de dag van vandaag kan je alles van dat zomerkamp nog dromen; het liedje, de activiteiten die jullie deden, de kinderen. Toen werd je al gedwongen om dingen te doen die niet bij je paste.. misschien heeft die trend zich wel te lang doorgezet.

Verder heb je momenteel 3 diploma's. Wel/geen hbo is een dilemma.. Wat brengt het je uiteindelijk? En heb je er nog wel de motivatie voor om weer 4 jaar vol aan de bak te gaan? En how about money? Je vindt het maar wat lastig.


Op dit moment zijn er ook hele leuke dingen in je leven. Je hebt Peter eind 2014 leren kennen en dat is echt je maatje. Je woont samen in een fijn appartement in Groningen en je hebt twee kittens; Bubbles en Fee van 14 weken oud. Hoe zou het nu met ze zijn? Ze geven je heel veel steun en comfort. Je voelt je veilig in de omgeving waar je nu bent. Groningen is een mooie stad, je vind het alleen wel jammer dat je daar niemand kent.. Hopelijk gaat dat veranderen. Diep van binnen weet je al wel dat Groningen iets tijdelijks is. Het is een fase, want je kan je niet voorstellen dat je altijd 120 km bij je familie vandaan blijft wonen. Op dit moment denk je dat je met nu en pakweg 5 jaar in Zwolle/omgeving woont. Zwolle heb je altijd een ontzettende fijne stad gevonden. En verdorie, nu komen alle leuke winkels daar, haha.

Oma ligt sinds gisteren ( = 20/7) in het ziekenhuis. Ze had longontsteking.. heel sneu. Opa is gelukkig nog wel heel gezond. Hoe zou het nu met ze gaan? Als ze allebei nog 10 jaar leven betekent het dat ze dan rond de 93 zouden zijn.. Dat is écht oud. Dit jaar, in 2016, zijn ze 60 jaar getrouwd. Lang, hé? Daniel is op dit moment 15 jaar en gaat bijna zijn examenjaar in. Het is een harde werker. Ik weet zeker dat hij in het groen gaat werken. Laura is 14 en een echte puber. Voor haar verjaardag heeft ze van ons leuke emoij kussens gekregen. Dat vond ze wel leuk. Je zus, daar heb je niet veel contact mee en eigenlijk is dat jammer. Ik hoop dat het nu goed met haar gaat.

Op dit moment hoop je dat je over 10 jaar een baan doet die bij je past. Hopelijk kun je je creativiteit daarin kwijt. Je vind bloggen en Youtube ontzettend leuk en hoopt dat nog altijd te doen. Over 10 jaar hoop je ook kinderen te hebben. Je bent een zorgzaam type en het krijgen van kinderen lijkt je één van de mooiste dingen in het leven. Misschien ben je wel getrouwd. Peter vind trouwen maar stom dus dat kan je nog niet met zekerheid zeggen. Jij zou het wel leuk vinden, het brengt je relatie toch next level en dan ben je eindelijk van je achternaam af..

Nicole, ik hoop dat je dit over 10 jaar leest met een glimlach op je gezicht. Met het idee van 'je moest eens weten hoe dingen gaan veranderen' in de positieve zin van het woord. Dat het leven je laat lachen en dat je gelukkig bent. Dat hoop ik voor jou.

Liefs,
Nicole

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen