woensdag 20 juli 2016

Hoe weet je of je toe bent aan samenwonen?


Hoi. Ik ben Nicole, ken Peter 1,5 jaar en woon samen  in een stad waar ik voor de ontmoeting nog nooit was geweest en zo'n 120 km van mijn ouderlijk huis is. Afstanden kennen we niet in Nederland en natuurlijk is het met Peter vertrouwd, maar hoe wist ik dat samenwonen een goede stap zou zijn?


1. We waren al enorm veel samen

Zoals ik laatst in deze video vertelde, ben ik het afgelopen jaar veel bij Peter geweest. Vorig jaar eind april verhuisde Peter terug naar zijn ouders. Toen ik geen stage kon vinden in de buurt ben ik in Drenthe/Overijssel gaan zoeken en daar vond ik gelukkig een plekje. Meestal was ik minstens 4 a 5 dagen van de week bij Peter. Eigenlijk was het voor ons al heel normaal om samen te zijn. Mijn tip is dus om zeker zo veel mogelijk bij elkaar te slapen en op te trekken. 

2. Het voelt natuurlijk

Misschien sluit deze wel aan op de eerste, maar wij waren het dus al gewend om veel samen te zijn. Toch is dat alleen niet genoeg. Het voelt ook heel vanzelfsprekend om bij elkaar te zijn en als 'thuis'. Haha, ik wil niet teveel op de slijmslijm klefklef tour gaan, maar het is wel hoe het is. Naast thuis bij mijn moeder is er niemand bij wie ik me nog meer zo op mijn gemak voel.

3. We kunnen heel goed ruzie maken... maar het komt altijd weer goed.

Ja, ruzie. Ik denk dat een ruzie/onenigheid/meningsverschil best wel een gezond aspect van een relatie is. En mensen die zeggen dat ze nooit 'ruzie' hebben, tja. In elke relatie is wel eens wat, zo ook in de onze. Ik ben vrij gevoelig waar peter weer hard en soms ronduit lomp is. Dus ja, dat botst wel eens. De afwasborstel vliegt wel eens door de keuken, maar onze ruzies duren nooit langer dan een dag. We gaan zo weer verder alsof er niks is gebeurt. En zo hoort het. 

4. In voor en tegenspoed

Klinkt wel heel officieel allemaal hé. Toch in dit zeker een belangrijk punt. Je moet op elkaar kunnen bouwen, ook als het niet goed gaat. Zoals jullie weten zit ik momenteel echt in een dip, maar Peter was de eerste die zei dat het tijd is om een stapje terug te doen. Ook vind hij het heel leuk dat ik weer bezig ben met Youtube en bloggen en hij moedigt het zeker aan. En dat vind ik fijn. Los van het feit dat ik ook écht tijd voor mezelf nodig heb heeft het natuurlijk wel financiële gevolgen, maar daar geeft hij niks om. Er komt vanzelf wel weer wat op mijn pad zeg 'ie dan.

Tijdens de verhuizing..

5. Héél graag een plekje voor jullie samen willen.

En als afsluiter.. een eigen plekje. Maanden voor de verhuizing keken wij al in woonwinkels als de Ikea en elke keer zeiden we tegen elkaar 'wat zou het fijn zijn als we op onszelf wonen'. Wat hoe lief ik mijn schoonouders (ik haat dat woord) ook vind; uiteindelijk ben je toch liever met z'n tweeën. 

Woon jij samen en vanaf welke leeftijd? Hoe beviel het de eerste periode? 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen