vrijdag 19 augustus 2016

Onrust


Onrust. Voor mij is dat het gevoel hebben van niet normaal stil kunnen zitten, omdat er iets aan je knaagt. Waarom moeten mensen altijd zoveel doen en waarom wordt opgeven gezien als falen? Is dat de reden dat ik onrust voel?


Iets MOETEN doen
Onrust, ook wel omschreven als het gevoel hebben van iets moeten doen en daardoor niet rustig kunnen blijven zitten. Ik heb er ontzettend veel last van. Sinds ik thuis zit, maar ook daarvoor, heb ik vaak het gevoel dat ik niet voldoende doe. De afgelopen jaren ben ik erg druk geweest met vorig jaar als hoogtepunt. En zelfs dan, als ik even rust had en bijvoorbeeld met Peter aan het gamen was, had ik het gevoel dat het niet voldoende was. Want ik MOET iets nuttigs doen. Ik moet nu heel sportief zijn. Ik moet mijn tijd maatschappelijk gezien anders benutten, want waar zijn mijn sociale contacten eigenlijk gebleven?

En oh, dat vreselijke gevoel dat ik de deur uit moet! Ik ervaar het dagelijks; wanneer ik op een dag zoals vandaag, waarin ik blogjes schrijf, film en video's bewerk, niet naar buiten ga en IETS ga doen voel ik me nutteloos. Wat eigenlijk heel gek is toch, want ik ben toch druk bezig? Welliswaar niet met "werk" als in loondienst, maar ik verveel me geen moment en toch voel ik die druk om weg te moeten, anders heb ik immers 'niks gedaan'..

En ik het weekend hebben we het eigenlijk allebei, die onrust. Met we bedoel ik mezelf en Peter. We hebben het samen prima, maar we moeten wel wat doen. Als in; de deur uit, en ook niet altijd hetzelfde want dat wordt immers ook 'nutteloos'..

Uiteindelijk geeft die onrust mij een onrustig gevoel, waardoor ik me moe, lusteloos en leeg voel.


Voldoen aan de verwachtingen
Ik ben van mening dat je vandaag de dag veel te veel 'moetjes' hebt als mens en ik denk dat ik me daardoor dus ook vaak onrustig voel. Want in mijn situatie; een jonge 21 jarige meid. Die moet een vriendengroep hebben en zeer regelmatig uitgaan. Natuurlijk moet je een studie volgen op een zo hoog mogelijk niveau, hbo of uni is immers de standaard. Je relatie moet spetterend zijn en het liefst maak je elk weekend een trip naar een romantische stad zoals Parijs, Brussel of Berlijn. Naast al je sociale contacten zit je op een actieve sportclub of studentenclub, of je doet minstens één dag iets nuttigs voor de maatschappij zoals vrijwilligerswerk. Je persoonlijkheid moet bruisend zijn; je bent jong, fris, staat vol in het leven en laat goed van je horen!

In realiteit ben ik een jonge, 21 jarige meid die een aantal vrienden heeft die ze af en toe ziet, 1 keer in de maand is al vaak sinds de verhuizing, ik zit op fitness waarbij ik geen contact maak met andere mensen, ik hou van lezen en ben introvert, zit op geen enkel sociaal clubje en het liefst bel ik met mijn moeder. Oh en in het weekend? Op de bank met een spinnende kat op schoot!

En we hebben het nog niet eens over uiterlijk gehad! Grote borsten, slanke taille en een dikke kont. En als je dat niet hebt dan vooral lekker slank. Want je bent immers jong en dan hoort dat zo. Liever geen bril want je bent zonder mooier. Kleed je volgens de mode en pas vooral op dat er geen sok uit je schoen te zien is; dat kan écht niet. Op het strand loop je in bikini's te shinen en door de stad paradeer je op torenhoge hakken en een skinny jeans

Mijn realiteit? Ik ben nog altijd iets te dik, heb geen grote borst en een strakke kont, of een wespentaille. Ik draag een bril en vind dat niet eens erg; ik vind dat ik er volwassen door lijk. Mijn sokken zijn regelmatig wit en ik haat bikini's en badpakken, omdat ik me dan een aangespoelde walrus voel.

Relativeren
Alles hierboven is natuurlijk enigzins aangedikt, maar ik denk dat het wel de essentie van mijn probleem is. Ik heb niet tot nauwelijks het geval dat ik aan het plaatje voldoe. Alleen.. er is niemand die mij daarvan beschuldigd toch? Is het misschien een idee wat ik zelf gecreëerd heb en waar ik niet aan hoef te voldoen? Ik weet het niet. Ik weet wel dat de nuchtere mening van Peter goed helpt. En dat ik, na een lange dag weg, het liefst thuis ben en mijn tijd nodig heb om op te laden. Dan voel ik me fijn, en soms.. heel soms, voel ik me niet eens schuldig.


Als afsluiter vandaag; deze geweldige video van Andrea Dorfman (gedicht door Tanya Davis). Ik ken deze video al jaren en het doet me altijd heel veel. Ik ga er geen woorden meer aan besteden, ik zou zeggen; kijk en neem het goed in je op. In de video beschrijving op haar kanaal staat de complete tekst nogmaals.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen