vrijdag 12 augustus 2016

Zelfacceptatie


Zelfacceptatie. Laten we bij het begin beginnen, want wat betekent het eigenlijk? Ik heb het even opgezocht en op de site van de van Dalen kon ik de betekenis niet vinden. Na even verder zoeken kwam ik hier op uit: zelfacceptatie zelfst.naamw. [psychologie] acceptatie van zichzelf;`"Zelfacceptatie is “met jezelf op een vriendschappelijke basis door het leven gaan”." Bron 

Ik ben geïnspireerd geraakt door Martine van 2WMN om dit artikel te schrijven. Zij heeft namelijk een prachtig artikel over body shaming geschreven. Zeker even de moeite waard om te lezen. In dit artikel zal ik de waarheid vertellen over mijn onzekerheid, en de lange weg die ik nog af moet leggen naar het accepteren van mezelf.

Al heel mijn leven wordt ik als verlegenheid bestempeld. Vroeger op school was dit al het geval en nog steeds krijg ik te horen dat ik te weinig 'oemf' heb. Deels is het een stukje introversie, maar het komt ook voort uit mijn onzekerheid.

Mijn lichaam
Ik hou mezelf vaak groter voor dan ik ben, maar ik ben ontzettend onzeker over hoe ik eruit zie. Ik ben druk bezig om de laatste 10 kilo te verliezen. Toch vraag ik me vaak af of ik er dan ben. Het zal namelijk heus wel helpen met een stukje zelfverzekerder worden, maar ik weet zelf dat mijn onzekerheid voortkomt uit diep weggestopte ervaringen.

Ik heb een haat/liefde verhouding met mijn looks. De ene dag ben ik best tevreden en weet ik de mooie punten op te noemen, maar de andere dag voel ik me een lelijke, dikke zak aardappelen. Natuurlijk is het een vrouwelijke kwaal om te twijfelen over je uiterlijk, maar ik heb het vaker dan zou moeten. Ik kan me ontzettend onzeker voelen wanneer ik over straat loop langs bijvoorbeeld een terras vol met mensen. Je weet dat mensen kijken en ik vraag me standaard af hoeveel mensen negatieve dingen denken. Vaak begint het al ruim voordat ik het terras gepasseerd ben; ik ga rechter lopen en ben me 100% bewust van mijn eigen aanwezigheid. Ik let op de manier hoe ik mijn armen beweeg, hoe ik loop, de uitdrukking van mijn mond (als ik het gevoel heb dat ik te 'sip' kijk, lach ik een beetje) en ik voel me vreselijk ongemakkelijk.

Psyche 
Ik ben continue bezig met wat andere van mijn denken. Vaak in groepsverband of op plekken waar ik niet met vertrouwde mensen ben. Thuis loop ik bepaalde situaties ook na en soms praat ik in mezelf over wat ik een ander ga zeggen.. Haha, stom he! Op zich ben ik één op één wel goed met mensen, maar ik moet wel op mijn gemak zijn. Ben ik dat niet dan gaat dat gaat vaak gepaard met rood worden. Ik word overigens ontzettend snel rood, dat heeft lang niet altijd met het ongemakkelijk voelen te maken helaas. Toch helpt het ook niet mee dat ik toch vaak het gevoel heb dat mensen mij negatief beoordelen. Het is een vicieuze cirkel

Ik communiceer met iemand/moet praten voor een groep en ben bang rood te worden/heb het warm --> Ik voel dat ik rood word --> Daardoor ben ik 100% bewust van mezelf en word ik nog roder --> Weer bij het begin.

Ik weet niet precies waar ik bang voor ben. Ik denk eigenlijk dat ik mijn eigen onzekerheid reflecteer door te denken dat andere mensen standaard negatief denken over hoe ik ben en vooral, hoe ik eruit zie.


Het accepteren van jezelf
Ik vraag me altijd af; wanneer kom je uit zo'n cirkel en op het punt dat je kan zeggen; ik accepteer mezelf en ben blij met wie en hoe ik ben. Ik heb al diverse cursussen voor zelfvertrouwen gehad en ook ik roep regelmatig dat ik schijt heb aan wat mensen over mij denken, maar stiekem (en ik denk dat dat voor veel meer mensen geldt), is dat natuurlijk niet zo. Want het doet me helaas meer dan ik zou moeten. En vooral; eigenlijk weet ik helemaal niet wat mensen precies denken, maar leg ik ze al een negatieve mening over mezelf op (door dat te denken) en misschien ga ik dat persoon daardoor wel minder leuk vinden, terwijl ik toch eigenlijk niks weet? Raar, toch?

Mijn moeder zegt vooral dat het een kwestie van tijd is. Vroeger was ze net als mij, erg gevoelig en trok zich teveel aan. Haar karakter is natuurlijk hetzelfde gebleven, maar ze heeft zoals ze zelf zegt, een olifantenhuid gekregen en kan daardoor dingen makkelijk van haar af laten glijden. Ik daarentegen kan dagen/weken/maanden malen over bepaalde situaties en wat mensen wel niet denken..

Dit artikel heeft geen doel, geen tips of andere levenslessen. Het zijn mijn hersenspinsels over dit onderwerp en de jarenlange strijd die het is. To be continued voor nu..

Hoe zit het met mijn lezers? Ben jij bang voor de mening van andere, en ben jij al op het punt waarvan je kan zeggen; ik accepteer mezelf écht.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen